A STUDY OF CAUSAL MODELS THAT EFFECTING WELL-BEING OF HIGH SCHOOL STUDENTS IN BANGKOK

Abstract

This quantitative research had two main objectives: 1) to examine the consistency of a hypothetical causal model influencing the well-being of high school students in Bangkok with empirical data, and 2) to study the direct and indirect causal factors influencing their well-being. The study's sample consisted of 600 high school students, selected through multi-stage random sampling. The research instrument was a questionnaire designed to measure the well-being of high school students in Bangkok. The data were analyzed using Structural Equation Modeling (SEM). The key findings were as follows: The model's fit with the empirical data was found to be good. The absolute fit indices showed χ2 = 29.44, χ2/df=1.963, P-value = 0.0141, GFI = 0.99, AGFI = 0.96, RMSEA = 0.040, and SRMR = 0.022. The comparative fit indices also indicated a good fit, with CFI = 1.00 and NFI = 1.00, suggesting that the model was a good fit compared to the independent model. The causal model explained 85.00% of the variance in well-being. The causal variables with the greatest total influence on well-being were self-identity, environment, and interpersonal relationships, with influence coefficients of 0.89, 0.70, and 0.61, respectively. The variables with the greatest direct influence on well-being were self-identity, environment, and interpersonal relationships, with influence coefficients of 1.28, -0.11, and -0.34, respectively. The variables with indirect influence on well-being were interpersonal relationships (influence coefficient = 0.95), mediated through the environment, and the environment (influence coefficient = 0.82), mediated through self-identity.

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อตรวจสอบความกลมกลืนของโมเดลเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อความผาสุกของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในกรุงเทพมหานครตามสมมติฐานกับข้อมูลเชิงประจักษ์ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลทางตรงและอิทธิพลทางอ้อมต่อความผาสุกของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในกรุงเทพมหานคร โดยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 600 คน ได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบวัดปัจจัยที่ส่งผลต่อความผาสุกของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในกรุงเทพมหานคร การศึกษาครั้งนี้จึงเลือกใช้เทคนิคการวิเคราะห์สมการโครงสร้าง (Structural Equation Modeling: SEM) ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการตรวจสอบความกลมกลืนของโมเดลกับข้อมูลเชิงประจักษ์ พบว่า ในดัชนีความกลมกลืนสัมบูรณ์ (Absolute Fit Index) มีค่า χ2 เท่ากับ 29.44, χ2/df = 1.963, P-value = 0.0141, GFI = 0.99, AGFI = 0.96, RMSEA = 0.040 และ SRMR = 0.022 และดัชนีความกลมกลืนเชิงเปรียบเทียบ (Comparative Fit Index) มีค่า CFI = 1.00, NFI = 1.00 กล่าวคือ โมเดลมีความกลมกลืนที่ดีเมื่อเปรียบเทียบกับโมเดลอิสระ 2) โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของตัวแปรสาเหตุ สามารถอธิบายความแปรปรวนของความผาสุกได้ร้อยละ 85.00 โดยมีตัวแปรสาเหตุที่มีอิทธิพลโดยรวมต่อความผาสุกมากที่สุดได้แก่ ตัวแปรเอกลักษณ์แห่งตน ตัวแปรสิ่งแวดล้อม และตัวแปรสัมพันธภาพระหว่างบุคคล โดยมีค่าสัมประสิทธิ์อิทธิพลเท่ากับ .89, .70 และ .61 ตามลำดับ ตัวแปรสาเหตุที่มีอิทธิพลทางตรงต่อความผาสุกมากที่สุด ได้แก่ ตัวแปรเอกลักษณ์แห่งตน ตัวแปรสิ่งแวดล้อม, และตัวแปรสัมพันธภาพระหว่างบุคคล โดยมีค่าสัมประสิทธิ์อิทธิพลเท่ากับ 1.28, -0.11 และ -0.34 ตามลำดับ ส่วนตัวแปรสาเหตุที่มีอิทธิพลทางอ้อมต่อความผาสุก ได้แก่ ตัวแปรสัมพันธภาพระหว่างบุคล โดยมีค่าสัมประสิทธิ์อิทธิพลเท่ากับ .95 โดยผ่านตัวแปรสิ่งแวดล้อม และตัวแปรสิ่งแวดล้อม โดยมีค่าสัมประสิทธิ์อิทธิพลเท่ากับ .82 โดยผ่านตัวแปรเอกลักษณ์แห่งตน