GRIT, TEACHER FEEDBACK, AND PARENTAL GROWTH MINDSET ROLE MODELING RELATED TO THE GROWTH MINDSET OF LATE CHILDHOOD STUDENTS IN A PRIVATE PRIMARY SCHOOL

Abstract

The purpose of this research was to examine the predictive power of grit, teacher feedback, and parental growth mindset role modeling on the growth mindset of late childhood students in a private school in Nonthaburi Province. The sample consisted of 140 Grade 5–6 students during the 2025 academic year, selected through convenience sampling. The research instruments comprised five parts: a general information questionnaire and four scales measuring each studied variable, all of which demonstrated acceptable reliability, with coefficients ranging from .632 to .856. Data were analyzed using descriptive statistics, Pearson’s correlation coefficient, and multiple regression analysis. The results revealed that grit, teacher feedback, and parental growth mindset role modeling collectively predicted 40.6% of the variance in students’ growth mindset (R² = .406). Among these predictors, parental growth mindset role modeling exerted the strongest influence, followed by teacher feedback, while grit was not a statistically significant predictor. These findings underscore the important roles of both teachers and parents in fostering a sustainable growth mindset among students in late childhood.

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอำนาจในการทำนายร่วมกันของตัวแปรความเพียร การให้ข้อมูลย้อนกลับของครู และการเป็นต้นแบบด้านการมีกรอบความคิดแบบเติบโตของผู้ปกครองที่มีต่อกรอบความคิดแบบเติบโตของนักเรียนวัยเด็กตอนปลาย ในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง จังหวัดนนทบุรี กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5–6 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 140 คน โดยทำการเลือกกลุ่มตัวอย่างตามสะดวก (Convenience Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลทั่วไปของนักเรียนและแบบวัดในตัวแปรที่ศึกษา ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นตั้งแต่ .632 ถึง .856 ข้อมูลวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยเชิงเส้นพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า ความเพียร การให้ข้อมูลย้อนกลับของครู และการเป็นต้นแบบด้านการมีกรอบความคิดแบบเติบโตของผู้ปกครอง ร่วมกันทำนายกรอบความคิดแบบเติบโตของนักเรียนวัยเด็กตอนปลาย ในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งได้ร้อยละ 40.6 (R² = .406) โดยตัวแปรที่มีอิทธิพลมากที่สุดคือ การเป็นต้นแบบด้านการมีกรอบความคิดแบบเติบโตของผู้ปกครอง รองลงมาคือการให้ข้อมูลย้อนกลับของครู ส่วนความเพียรเป็นตัวแปรพยากรณ์ที่ไม่พบอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของบทบาทครูและผู้ปกครองในการร่วมกันส่งเสริมกรอบความคิดแบบเติบโตของผู้เรียนอย่างยั่งยืน